مدت زمان تقریبی مطالعه: ۳ دقیقه

شهر هوشمند

شهر هوشمند چیست؟ سوال ساده‌ای است، اما جوابش نه.

خیلی از شهرهای بزرگ دنیا در سال‌های اخیر به استقبال مفهوم «شهر هوشمند» رفته‌اند، اما تعریف این عبارت – و نمونه‌های مختلف استفاده از فناوری برای «هوشمند» ساختن شهر – طیف گسترده‌ای دارد. شهرداران  و مدیران اطلاعات معمولا از استفاده از سنسور مثلا برای مدیریت بی‌سیم چراغ‌ها و علامات راهنمایی و رانندگی برای کاهش هزینه انرژی حرف می‌زنند، و صرفه‌جویی پولی هر کدام از این پروژه‌ها را بیان می‌کنند.

مثال‌های دیگر شامل استفاده از حسگر برای نظارت بر سیستم آبرسانی شهر و یافتن نشتی (و در نتیجه کاهش هزینه تعمیرات) می‌شود، یا نظارت بر کیفیت هوا و سطح آلودگی (که این اطلاعات کمک می‌کند مثلا افرادی که آسم دارند کارهایشان را بهتر برنامه‌ریزی کنند). پلیس می‌تواند به کمک سنسور تصویری جرایم را کشف کند. یا تشخیص بدهیم کدام پارکینگ پر است و با تابلوهای مختلف رانندگان را به نقطه دیگری هدایت کنیم.

این‌ها مثال‌های مختلفی است که همین امروز هم بعضی از آن‌ها در شهرهای بزرگ ایران اجرا شده است. اما شهر هوشمند نباید فقط در هزینه‌ها صرفه‌جویی کند، بلکه باید زندگی در آن مفرح و راحت و جذاب باشد. فناوری در آینده احتمالا برای افراد نامرئی‌تر می‌شود، و شاید موفق‌ترین حالت این باشد که مردم اساسا متوجه فناوری نشوند. اما دست‌کم امروز، هوشمند شدن یعنی انبوهی از تابلوها و وسایل که با ما کار دارند.

شهرهای مختلف دنیا به شکل‌های مختلفی به دنبال هوشمندسازی رفته‌اند. در بعضی کشورها شهر هوشمند به معنای ایجاد منطقه فناوری بوده است، یا در برزیل فناوری برای کمک به صنعت گردشگری به کار گرفته شده است. در چین که چندین شهر با جمعیت ۱۰ میلیون نفر یا بیشتر دارد، هوشمندسازی شهرها در مقیاس بزرگی پیگیری می‌شود و در قلب چین بیش از ۳۰۰ پروژه شهر هوشمند در حال اجرا است. مثلا در شهر یینچوان کارکنان صدور مجوز از ۶۰۰ نفر به ۵۰ نفر تقلیل داده شده‌اند، به کمک یک فرایند آنلاین عمومی که شهروندان به راحتی هر چیزی از پروانه ساخت تا گواهینامه رانندگی را از طریق آن دریافت می‌کنند.

در مقابل یینچوان با پروژه اقتصادی‌اش که نرخ بازگشت سرمایه مشخصی دارد، در دوبی مقامات یک «شادی‌سنج» طراحی کرده‌اند که از شهروندان و واکنش آن‌ها به چیزهای مختلف ورودی می‌گیرد. مثلا ترکیب تاثیر تمیزی خیابان‌ها و کارآیی ایست‌های بازرسی با مجموعه‌ای از سنجه‌های دیگر. در نهایت اما وجه مشترک تمام شهرهای هوشمند، «شهروندان» هستند.

شهر هوشمند از آن مفاهیمی شده که هر کسی آن‌طور که می‌خواهد آن را تفسیر می‌کند. در واقع شهر هوشمند یعنی حسگرهای داده‌ای داشته باشیم که از آن برای خلق اعمالی استفاده کنیم. شهر هوشمند یعنی شهری که زیرساخت آن بهتر مدیریت می‌شود. هدف نهایی شهر هوشمند مدیریت برق، کاهش آلودگی، افزایش ایمنی عمومی، و بهبود خدمات به شهروندان به کمک داده‌ها و تنظیمات و نتایج ورودی است.

شهر هوشمند فرصت اقتصادی بزرگی است، و غیر از شرکت‌های بزرگ، شرکت‌ها و استارتاپ‌های فناوری کوچک هم می‌توانند از این فرصت بهره ببرند. مثلا در شهر کانزاس آمریکا شرکت سنسیتی سیستمز نوعی چراغ خیابان ال.ئی.دی طراحی کرده است که با تنظیم نور بسته به روشنایی محیط می‌تواند سالانه تا ۴ میلیون دلار در مصرف برق صرفه‌جویی کند. همین‌طور این چراغ‌ها به عنوان گره‌هایی در شبکه کنترلی استفاده می‌شوند که هر چیزی از حسگرهای آلودگی هوا، اعلان عمومی، شبکه وای‌فای و خیلی چیزهای دیگر را می‌توان روی آن مدیریت کرد.

البته این نکته که شهر هوشمند تعریف دقیق و جامعی ندارد باعث می‌شود شرکت‌های بزرگ و پولدار تعریف آن را به سمت منافع اقتصادی خود ببرند، و این نکته‌ای است که باید مراقب آن بود. و همین‌طور شهر هوشمند نباید به شکلی درآید که حریم خصوصی شهروندان را به مخاطره بیاندازد. اما به هر صورت شهر هوشمند مثل ظهور کامپیوتر و ظهور اینترنت چیزی کاملا جدید است و همه جنبه‌ها و قابلیت‌های آن هنوز شناخته نشده است.

در روزهای ۱ و ۲ شهریورماه در تهران دومین همایش شهر هوشمند با موضوع زیرساخت و فرصت‌های سرمایه‌گذاری در سالن همایش‌های برج میلاد برگزار می‌شود که کسانی که به این موضوع علاقه دارند می‌توانند در این همایش شرکت کنند. ثبت‌نام در همایش برای دانشجویان نیز با ٪۴۰ تخفیف انجام می‌شود.

https://faranesh.com/images/course/15241/22-mordad95.mp4 , https://faranesh.com/images/course/15241/22-mordad95.jpg

نظرات

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *